ويتو آکونچی معمار و هنرمند صاحب سبک آمريکايی در سن ۷۷ سالگی در گذشت

عملکرد رؤيايی و فوق العاده اين هنرمند در معماری و طراحی مبلمان در دهه ۸۰ ميلادی، از تأثيرگذارترين جنبش‌های معماری در اين سال‌ها به شمار می‌رفته است.

وی به عنوان يکي از حاميان قدرتمند نظريه‌های معماری آينده‌نگر معتقد بود آثارش به همان اندازه که مي‌توانست يک پروژه ساخته شده به نظر برسد، می‌تواند مسير شکل و فرم معماری آينده را هموار کند. برخی از پروژه‌های استوديو آکونچی شامل بُعد هنری اعم از نمای دِفرمه شده (پروژه‌ای که با استوديو معماری استيو هال انجام شده)، پروژه جزيره مور، ساختار يک پل، آمفی تئاتر، کافه و زمين بازی از برخی کارهای وی به شمار می‌روند.

عموماً آکونچي را پدر و بنيانگذار بادی آرت میدانند که ده سالی پس از «کارولی شنيمن» بر صحنه آوانگارد نيويورک ظاهر شد. او کار خود را با نوشتن اشعار تصويری (قطعات زبانی) آغاز کرد. در اين آثار کاغذ به مثابه «يک فضای مثالی يا محوطه اجرای مينياتوری» مورد استفاده قرار می‌گرفت و او واژه‌ها را نه به خاطر کارکردهای ارجاعيشان بلکه همچون نظيری بر مجسمه‌سازی مینيماليستی به کار می‌بست.

اما پس از اندکی آکونچی ديگر نمی‌خواست تنها در يک فضای ذهنی مسدود–آنگونه که خود گمان می‌کرد- باقی بماند و تنها به پوشاندن سطح کاغذ با کلمات محدود شود. او برای اجرای شعر‌هايش بر صحنه «بيت» و رخدادهای (Happening) شرايطی مهيا کرد اما اين هم برای آفرينش گريی او کافي نبود. سپس مدتی هنرهای زيبا را به عنوان آلترناتيوی بر شعر انتخاب کرد اما از آنجا که او می‌خواست مفاهيم را به طور مستقيم و نه از طريق مديومی چون نقاشی و مجسمه سازی به مخاطب منتقل کند، از «شعر واژگانی» به «شعر بدن» روی آورد.

از نوشتن به اجرا، از صفحات چاپی به فضاهای معماری (معمارانه) اولين «فعاليت‌های» او (آکونچی از اصطلاح اجرا يا پرفورمنس برای آثار هنری خود استفاده نمی‌کرد زيرا اين واژه در تئا‌تر واجد دلالت‌های ضمنی زيادی است) يک پله بالا‌تر از task-like‌های جنبش هپنينگ و تجربيات فلاکسوس در سالهای ۱۹۶۰ بود.

به نظر می‌رسد که در آثار آکونچی تغيير جهت اندکی از خودبيانگری به کار مرتبط (relational work) وجود دارد که سرانجام همين امر او را از دنيای هنر به فضاهای اجتماعی هدايت کرد و اينجا نقطه‌ای بود که او توانست بدل به عضو مفيدی از جامعه شود و آنچه سبب اين پيوند شد، مشغله و درگيریاش با امور محيطی، معماری و شهرسازی است. هرچند او اغلب اين تغييرات را به مثابه دوره‌های مختلفی به شمار می‌آورد و از نظر آکونچی هيچ توالی منظم و دقيقی در اين مورد وجود ندارد و هرگز هيچکدام از اين زمينه‌ها يکسره کنار گذاشته نشدند.

 

نظرات