مهمان نوازی از نوع فرهنگی

فاطمه ابوالهانیفاطمه ابوالهانی

● فاطمه ابوالهانی
● یادداشت انتقادی به برخورد ناصحیح مسئولین حاضر در افتتاح نمایشگاه پوستر با موضوع «جهانی بدون مرز»

شهر تبریز است و جان قربان جانان می کند
سرمه چشم از غبار کفش مهمان می کند

خدا رحمت کند شهریار را که نبود تا ببیند طی یک مراسم افتتاحیه از نمایشگاه هنری چه جان‌هایی که قربان مهمانان‌مان نکردیم و چه غبار روبی‌ها که از کفش آنان ننمودیم!
ماجرا از این قرار است که ( شهریارین توپراغی خبر آپارماسین) برای این مراسم آیینی، طی یک برنامه تفکیکی، ابتدا مهمان‌ها را به دو گروه داخلی و خارجی تقسیم کردیم و سپس به فراخور فرهنگی هرکدام را نوازیدیم!

ابتدا برای این که به خارجی‌ها نشان دهیم چقدر هنر دوست هستیم از مدیران فرهنگی و هنری درخواست نمودیم تا در این برنامه شرکت نکنند و شان هنری خود را ذخیره تبریز ۲۰۱۸ نمایند.
سپس در راستای مهمان‌نوازی طوری عمل نمودیم که مهمان خارجی برای تشکر از نوازش‌ها پشت تریبون رفته و از قرابت فرهنگی دو کشور سخن گفته و فرمود: ما در کشورمان به “خیار “می‌گوییم ” پرشین”! (برداشت از این موضوع را به عهده خواننده می‌گذاریم)
بعد سخنرانی خارجی‌ها، به صورت نمادین از نمایشگاه بهره‌برداری شد. قابل ذکر است در این اثنا یکی از مدیران برای خاطره‌سازی از درب ورودی آمد و در آنی، از درب خروج رفت. (ممنون که تنهای‌مان نگذاشتید! )
در بخش بعدی برنامه نوبت به نوازش مهمان داخلی رسید؛ به این ترتیب که بعد از قیچی شدن “روبان” همان تک مدیر هنری میزبان هم برای اثبات هنر مردگی این شهر، دست مهمان خارجی را گرفت و رفت و مردم همیشه در صحنه را با مهمان داخلی تنها گذاشت. ( اعتماد به مردم و واگذاری وظایف به آنها از سرمایه‌های معنوی است.)
مهمان داخلی هم به رسم میزبان نوازی، البته مردم نوازی عبارت بهتری خواهد بود چون میزبان حین سخنرانی ایشان در راه منزل بود؛ از غنای هنری تبریز و راه‌هایی برای زنده نگه داشتن آن گفت.
در پایان مراسم، مردم از طرف مدیریت محل نمایشگاه به تماشای هنر تقسیم شده بین طبقات پیج می‌شدند.
شهریار عزیز! دور بعدی زندگانیت بیشتر از مهمان‌نوازی برای‌مان بیاموز.
آموزش هنر را در زنگ‌های هنر، خودمان خواهیم آموخت.

نظرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *